سکوت

روزها سرد و بی روح سپری می شوند ، روزمَرِگی بر ذهن و جسمم مستولی شده است .

آنچه برایم روزی انجامش به سادگیِ نوشیدن ِ پیاله ای آب بود امروز حُکمِ رؤیا را دارد ،نمی دانم به کدامین گناهِ نا کرده رِخوت ، لِباس ِ تَنم شده است ،اراده از من رخت بر بسته و تصمیم در کویرِ امیدم غروب کرده است و چه دُشوار است تجربه ی بَرزَخ .

کاش آب ِ حیات آوَندِ وجودم را فرا گیردوگیاه ِ تنم بارور شود و دگر بار تجرِبه ی جوانه زدن را با جملگی ِ وجودم به احساس بنشینم.

به قامتِ نگاشته هایم که می نگرم باز هم خَتم کلام ، اُمید زنده است .

وفا

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم *** که در طریقت ما کافریست رنجیدن

دلم می گیرد آن هنگام که سخنی مهمل را به تکرار می شنوم ،دلم می گیرد آن هنگام که شاید به دلیل گناه نا کرده باید به عنوان متهم ردیف نخست بنشیینم و به بافته های تافته های جدا بافتگان از سر بی چارگی دل بدهم ، آخر به او سوگند که دل دادن براین گزافه ها در سیر ِ من سنگفرش هیچ خیابانی نیست !

بارها به زبان پرسش از این قاضیان مدّعی پرسیده ام : به کدامین رخصت کمر بر استنتاج بسته اید ؟

از پس ِ کدامین برهان یکایکمان را به سوی پرتگاه قضاوت رهسپار می کنیم ؟

کاش بدانیم که شهادت معروف ِ ماست نه قضاوت

روی سخنم با آنانیست که گام در بیراهه ی تهمت نهاده اند ، پاشنه ی بی شرمی را کشیده و از مَشک ِ بی انصافی رفع عطش می کنند ...

سعی بر آن داشته و دارم که که در شاهراه ِ رفاقت تخم ِ کینه نکارم ، گَر شفقتی بر خلقی ارزانی میدارم زلالی ِ آن را با لجن ِ منّت آلوده نکنم ، اگر سلامی به ضمیمه ی آرزوی صحت روانه داشته ام به انتظار پاسخش چنبره نزنم .

همواره تلاش کرده ام چون شیری سیر شهوت طعام قامتم را سست نکند

اما

دلم می گیرد آن هنگام که نسیم خبر از بی مهری مُذُبذُبان می آورد

یقین بر آن دارم که دفاع ِ از خود پیشه ی دونان است و زمان مردان پاک را ثابت می کند ، چه سنگ ها بسته و سگ ها باز باشند

وَاصْبِرْ عَلَى مَا یَقُولُونَ وَاهْجُرْهُمْ هَجْرًا جَمِیلًا ﴿ 10 ﴾ سوره مزمل

و بر آنچه مى گویند شکیبا باش و از آنان با دورى گزیدنى خوش فاصله بگیر.

گاهی بیا احوال ِ مرا بپرس

خنک آن قمار بازی که بباخت هرچه بودش *** بنماند هیچش الا هوس قمار دیگر

آری قمار کرده ام ، و اشتیاق تکرارش جانم را به آتش کشیده است ،آتشی که می دانم از جنس طمع نیست ، از جنس حسد هم نیست ،فی الواقع از جنسیست که خود نیز از آن بی خبرم ولی گاهی بیا و احوالِ مرا بپرس که گر قدم بر این دیدگان مگذاری از تکرار هراسی ندارم ،خود خواهم آمد

آنقدر در می زنم تا در برویم وا کنی

رخصت دیدار رویت را به من اعطا کنی

درد دل

یا علی این جان من را قیمتیست *** گر تو بی قیمت خری من حاضرم

علی جان ،مولای من ،در این آشفته ایام بیش از پیش دلم هوایی شده است ...

بهانه ام غدیر است تا بنگارم اما از غدیر هیچ نخواهم گفت زیرا گفتنی ها را گفته اند ،دوست دارم امروز از خودم بگویم ،اما برای تو ...

تو همیشه در ذهن ِ خسته ی من ترجمان پارادوکس آفرینش بوده ای که در کالبد انسان متجلی می شود ،آری تو شجاع بودی اما مظلوم ،خشمگین بودی اما مهربان ،خلیفه بودی اما خلق ، مبارز بودی اما مدافع ، با همه بودی اما تنها ، همه را گفتم اما یک کلام در وجود تو مطلق است :تو امیرالمومنین بوده ای هستی و خواهی بود ...

زمانی که نامت بر ذهنم سایه می افکند هرگز نمی خواهم از خنکای سایه ات به کویر بی نام تو گام نهم ،در آن هنگام زمزمه ام این بیت

می شود :

آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند *** آیا شود که گوشه ی چشمی به ما کنند؟

گوشه ی چشم تو عصاره ی سعادت است ، پس بنگر بر من که امروز چاهی هم ندارم که با آن به درد دل بنشینم

لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار

بی تا بی

یارب نظری کن که دگر تاب ندارم*** این جان به لب آمد هوس خواب ندارم

روزها شتابان از پس هم می گذرند ، گاه نهیب می زنم به کدامین سو این چنین گسیل شده اید ؟ پاسخی دریافت نمی کنم

سکون همواره برایم درد آور و ملال آور بوده و هست ، درد ِ ماندن تنها یک مرهم دارد و آن رفتن است ،رفتن هر چند بی دلیل به از ماندن سر شار دلیل است ...

زمانی که ذهن یارای تصمیم ندارد ،جسم همراهی نمی کند و تو می مانی و تنهای و جاده ...

کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش*** کی روی ره ز که پرسی چه کنی چون باشی ؟

باشد که زمان رفتن فرا رسد ،یاران را بیابم تا مسیر را پر سشگر شوم و نتیجه آن باشد که می خواهم نه آنچه می توانم ...

والسلام